Je lichaam of je leven op z’n kop
Er zit een vrouw tegenover me in mijn praktijk. Op papier klopt alles: een goede baan bij een bekend mediabedrijf, twee kinderen in de pubertijd, een partner waar ze het nog steeds goed mee heeft. Van buiten ziet het eruit als een leven om jaloers op te zijn. En toch… van binnen schuurt het.
Ze vertelt me dat ze altijd goed met stress kon omgaan, maar de laatste tijd heeft ze een superkort lontje. Alles is haar eigenlijk te veel, al vindt ze het moeilijk om dat hardop te zeggen. Ze is sneller geïrriteerd dan ze wil zijn, en voelt zich daar dan weer schuldig over. Haar hoofd staat constant aan, vol to do's.
Vorige week vroeg haar collega leidinggevende of ze tijdelijk een extra project kon overnemen, omdat een andere collega uitviel. Natuurlijk zei ze ja – want zo is ze – maar vanbinnen sloeg de paniek toe. Hoe ga ik dit doen? Ze merkt aan alles dat ze zo niet door kan blijven hollen. Haar lichaam geeft duidelijke signalen af, maar ze weet simpelweg niet meer hoe ze moet luisteren.
En dan zijn er ook nog de hormonen. Die maken dat haar lijf anders werkt en aanvoelt dan eerst. Alsof ze zichzelf een beetje kwijt is geraakt. Ze moet opnieuw ontdekken wie ze eigenlijk is, wat belangrijk voor haar is, en hoe ze daar weer voor kan gaan staan.
Luisteren naar je lijf: de eerste stap
In een eerste lichaamsgerichte coachsessie laat ik mijn cliënten meteen contact maken met hun lichaam. Zo ook bij haar. Ik nodig haar uit om een recente situatie terug te halen waarin haar lijf duidelijk nee zei. De herinnering komt meteen. Haar lichaam zakt in – schouders naar voren, buik aangespannen, armen verstijven. Tranen volgen.
Ik nodig haar uit om alle fysieke sensaties waar te nemen. Niet te analyseren, maar gewoon waar te nemen. We onderzoeken samen welke sensaties er zijn en wat daar onder ligt aan informatie. Wat er omhoogkomt? Ze voelt zich niet serieus genomen, niet gezien.
Ik begeleid haar om weer haar eigen lengte en breedte in te nemen. Letterlijk. Om ruimte te maken in haar lijf. Te ademen. Zodat haar zenuwstelsel kan zakken en haar lichaam weer mag ervaren: het is veilig hier.
Waar zegt je lijf ja tegen?
Daarna vraag ik haar om een situatie op te roepen waarin haar hele lichaam ja zei. Die vraag lijkt simpel, maar is vaak lastiger dan de eerste. We zijn zo gewend om dingen te doen die ‘moeten’, dat we niet altijd zomaar herkennen wat echt fijn voelt.
Na even zoeken verschijnt er een glimlach. Ze denkt aan een plek in de natuur waar ze graag komt. Buiten. De zon op haar huid, de wind door haar haar, het gevoel van vrijheid. Ik zie haar lijf veranderen: schouders naar achteren, hoofd omhoog, handen ontspannen.
Ook deze herinnering raakt haar. Maar op een andere manier. Omdat het zo fijn is. En omdat ze beseft hoe zeldzaam zulke momenten zijn geworden.
Stress, hormonen en het kwijt zijn van jezelf
Mijn werk als coach (en lichaamsgericht therapeut) begint vaak op dit punt. Daar waar je voelt dat je jezelf ergens onderweg kwijt bent geraakt. Dat je jarenlang anderen voorop hebt gezet. Dat je lijf signalen gaf, maar je die niet kon of durfde te horen.
Soms spelen er stressklachten. Soms is het de overgang die alles op z’n kop zet. Wat het ook is: je voelt je niet meer thuis in je lijf. Je hebt het idee dat je geen regie meer hebt. Alles lijkt chaos.
En laat dat nou precies zijn waar ik je bij kan helpen. Niet door nog meer te moeten, maar door te leren luisteren naar wat je lichaam al weet. Zodat jij niet langer hoeft te overleven, maar weer kunt gaan leven. Vanuit rust. Vanuit regie.