Burn-out, opgebrand, uitgegaan en nu dan?
Thuis doet ze alles voor haar kinderen en vindt dat retezwaar. Ze doet ook alles voor haar partner en alles voor haar team. En dat vindt ze ook heel zwaar. Maar dat durft ze niet goed toe te geven, want dat mag niet, toch? Wat vinden de mensen om ons heen van ons als we zeggen dat we het helemaal niet altijd leuk vinden om moeder te zijn? Of dat we het maar wat zwaar vinden om altijd te moeten presteren op het werk, sociaal lekker mee te draaien, bij ieder feestje te zeggen hoe goed het met je gaat en dat je zo gelukkig bent.
Dus zeg je er niks over dat je het soms de hel vindt om je kinderen op te voeden, ook al hou je nog zoveel van ze. Dat je soms terugverlangt naar die tijd dat je je alleen druk hoefde te maken over jezelf, je werk, een carrière, want dat was al heel veel. En dus zeg je zeker tegen niemand dat alles te zwaar wordt. Dat je soms de halve nacht wakker ligt. Dat het soms voelt alsof je hart uit je borstkas wil bonken en je adem niet voorbij dat plekje midden op je borst komt. Dat plekje waar het voelt alsof er steeds een band omheen zit, of een steen op ligt. En je houdt al helemaal voor je dat alles je aanvliegt, dat je eigenlijk niet meer goed kan nadenken en dat je je niet meer kan herinneren wanneer je voor het laatst plezier had. Want ja, het zal er wel bij horen, toch? Niet zeuren en doorgaan.
Gelukkig heeft ze een werkgever die ziet welke waarde ze heeft in het bedrijf en die haar stevig terug wil. Zo zit ze hier bij mij. Niemand heeft haar nog iets verteld over wat een burn-out is, de curve die daarbij hoort, dat je ineens binnen zo'n curve past en wat er nodig is om niet terug te vallen. Of over hoe het lijf werkt en hoe belangrijk hersteltijd is: tijd waarin je lichaam kan herstellen, gelukshormonen kan aanmaken en weer overzicht kan krijgen en kan verbinden, met jezelf en met de wereld om je heen.
Met alles wat ik vertel, zie ik de kwartjes bij haar vallen. Tegelijkertijd zie ik ook de onrust die hoort bij de stap van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam. Die liminale fase, waarin ze afscheid heeft genomen van hoe het was, want dat werkte in ieder geval niet meer, maar nog geen idee heeft waarheen te gaan en waar uit te komen. Ik weet dat ze hier sterker uit zal komen. Zelf voelt ze dat nog lang niet.
Gelukkig bestaat mijn traject uit genoeg sessies om haar elke keer een beetje meer te leren, en haar elke keer een beetje meer in haar lichaam te brengen. Zodat ze dat lichaam weer kan opladen en een herstart kan geven, en zo met twee stappen vooruit en één stap terug toch langzaam vooruitkomt. Een groot deel van mijn werk is het creëren van bewustwording, het geven van tools om te gaan bewegen waar je helemaal vastzit, en duiding geven waar niemand ooit wat over heeft gezegd. Zodat ze weer vertrouwen kan krijgen in zichzelf, haar lijf en haar kunnen.
Wat een mooi vak heb ik.